Ludzka dobroć

 Zawsze wierzyłam w ludzką dobroć

Na swojej drodze spotkałam ludzi, z którymi być może było mi dane spotkać się tylko raz 

Ale ta iskra tej bezinteresownej dobroci 

Zapala we mnie ogień serca, aby nigdy nie wątpić w człowieczeństwo 

Wierzę, że w głębii wielu z nas goreje miłosierdzie i współczucie 

I że nasza prawdziwa pierwotna natura 

To miłość i współodczuwanie 

To właśnie chwile słabości i upadki pokazują, jak kruchą i subtelną istotą jesteśmy 

Otwierają nas na empatię i niesienie wsparcia dla drugiego 

Potrzebujemy społeczności, która wznosi nas i przypomina nam o tym, kim jesteśmy w swojej istocie 

Stwierdzenie, że z każdą sytuacją możemy sobie samodzielnie poradzić 

Zamyka nasze serca na umiejętność przyjmowania pomocy 

I zabija naszą wrażliwość 

To ok, że czasem nie dajesz sobie rady 

To ok, że czasem potrzebujesz drugiego człowieka 

To ok, że czasem szukasz wsparcia 

To ok, że czasem jesteś w kropce 

To ok, że czasem nie jesteś w stanie czegoś udźwignąć 

To ok, że czasem kulisz się w sobie i jesteś bezbronny/bezbronna

Żyjemy w różnych miejscach na ziemi 

Ale nad nami świeci to samo słońce i ten sam księżyc 

Na wielkim ogrodzie życia

Odgrywają się ludzkie celebracje i ludzkie dramaty

Nie zapominajmy o tym, że jesteśmy tutaj wszyscy razem 

Nie zapominajmy o tym, że żyjemy razem w tym ziemskim raju 

Nie zapominajmy o tym, że każdy z nas jest na innym etapie 

I przechodzi własną szkołę życia 

To właśnie tutaj codziennie wybieramy swój wzrost lub degradację

I wierzę, że każdy upadek niesie za sobą głęboką mądrość i zrozumienie procesu wzrastania 

To nie tylko sukcesy 

Ponieważ podczas najciemniejszej nocy, gwiazdy świecą najjaśniej 

A nasz ogień serca potrzebuje tych małych, drobnych iskier codzienności 

Dostrzeżenia piękna w prostocie 

Wdzięczności w bogactwie życia 

Jakim może być zdrowe ciało 

Doświadczanie życia pełnią zmysłów

Ukochane osoby wokół 

Ciepły posiłek i dach nad głową

Zasypianie w ciszy i spokoju 

I budzenie się w promieniach słońca 

Wierzę w moc społeczności 

Dlatego nigdy nie straciłam wiary w ludzkość 

I czuję, że wielu z nas tęskni za utraconym rajem 

Dlatego jesteśmy tak niezrozumiani w swoim szaleństwie

Rozpaczliwego poszukiwania własnego rdzenia 

Ale w głębii duszy wiemy 

Że jedna zapałka może zapalić wielu

Bo już wiele razy mieliśmy to świadectwo 

Jesteśmy wojownikami, którzy nie chcą już walczyć 

Jesteśmy tymi, którzy pamiętają, że jedna runda to jedno życie 

Wykorzystajmy ten czas właściwie